حافظ ، اشراقات و الهامات مباحثى كه در آن حلقه جنون مىرفت وراى مدرسه و قيل و قال مسأله بود حديث عشق كه از حرف و صوت مستغنى است به ناله دف و نى در خروش و ولوله بود آن روز بر دلم در معنى گشاده شد كز ساكنان درگه پير مغان شدم صوفى از پرتو مىراز نهانى دانست گوهر هركس از اين لعل توانى دانست نه حافظ را حضور درس خلوت نه دانشمند را علم اليقينى بلبل از فيض گل آموخت سخن ورنه نبود اين همه قول و غزل تعبيه در منقارش حافظ - تهذيب نفس عطف به ورقه هاى « حافظ ، منازل سلوك » خلوت دل نيست جاى صحبت اضداد ديو چو بيرون رود فرشته درآيد تو كز سراى طبيعت نمىروى بيرون كجا به كوى طريقت گذر توانى كرد